Yıl 2011. Aynı arkadaşım geçen hafta facebook’tan mesaj gönderdi: “Alice’in yenisi çıkmış, oynayasım var. Sen beğendin mi?”

Şunu baştan açıklığa kavuşturalım: Ben masallarla büyüdüm ve her masala karşı konulmaz bir sempati beslerim. Hayalgücümü zorlayan durumları her gün yaşayan karakterlere imrenirim; onların yerinde olmak için neler vermem ki… American McGee’s Alice’in bu yönden çok önemli bir yeri var benim için. Beni tam kalbimden vuran bir oyundu; Alice’in çay partisini bir kan gölüne çeviren ve bunu en çarpıcı şekilde yapan oyun kalbimin bir köşesini kaptı; yetmedi, yapımcısı American McGee benim için Hideo Kojima’nın bir basamak altına oturdu. (Aynı dönemde Metal Gear Solid’i de alıp ambalajını hunharca parçalayıp oynamıştım.) Hatta İngilizce dersinde cümleleri Chesire Cat’in ağır İngiliz aksanıyla okumaya çalışır hale gelmiştim. E haliyle Madness Returns’ün ilk haberini ve resimlerini gördüğümde sevinçten çılgına döndüm ve o gazla ilk oyunu tekrar kurup bitirdim. Artık yeni terapi seansım için hazırdım.

“One pill makes you larger and one pill makes you small…”

American McGee’yi bilmeyenler ve Alice’ten sonra takip etmeyenler için kısa bir hatırlatma paragrafı açayım. Efendim kendisi aslında köklü bir oyuncudur ve Wolfenstein 3D ile bu piyasaya “tester” olarak adım attı. Aynı yıl içinde Doom için haritalar tasarlayan McGee, Hexen ve Quake serilerine de katkıda bulundu ve 2000 yılında Alice’i baştan yarattı. Alice ile oldukça tanınan McGee; Scrapland ve Bad Day L.A. ile kariyerini ilerletemedi çünkü ikisi de Alice’in yarattığı “başarıyı” getiremedi. Hatta Bad Day L.A. ile %28 not ortalamasına düşen McGee resmen dibe çöktü. Grimm ile itibarını az da olsa toparlayan McGee’nin ne yapması gerektiği belliydi: Öze dönüş. Neyse ki EA bu konuda kendisine şans tanıdı ve yeniden huzurlarımıza çıktı.

Madness Returns, ilk oyundan 10 yıl sonrasını konu alıyor. Küçük bir çocukken yaşadığı travmayı, Kızıl Kraliçe’yi ve daha bir çok mahlukatı türlü kanlı yoldan parçalayarak çözen Alice, içsel huzuru bulmuş ve akıl sağlığını tekrar eski haline getirmişti. Tabii ki Nirvana’ya erişen Alice’in akıl hastanesinde işi olmadığını bilen yetkililer onu taburcu etmiş ve İngiltere’nin “kir akan” sokaklarına bırakmıştı. Evi, ailesi, parası olmayan, tek tanıdığı kişi bir tavşan olan Alice soluğu yetimhanede almış ve hayatını zor da olsa sürdürmüştür ancak hatıraları onun peşini bırakmamıştır. Ailesini öldüren yangın için kendisini suçlayan Alice, bu sefer o geceyi hatırlamak ve gerçeği öğrenmek için Harikalar Diyarı’na (?!?!) dalmak zorunda kalır.

Aradan geçen 11 yıl, oyuna ve yapımcılarına oldukça yaramış olsa gerek çünkü 12 saatlik senaryo ve onlarca bambaşka bölüm konsepti yaratmak ciddi alın teri isteyen bir şey. Oyun aslen 6 ana bölümden (chapter) oluşuyor ancak bu bölümler fazlasıyla çetrefilli ve uzun. Ancak bu tamamen pozitif bir şey değil; bölümler arasında çok fazla olay oluyor ve hikayeden kopabiliyorsunuz. Bunu biraz da hikaye anlatımının kısırlığına bağlıyorum, sürükleyici bir anlatımı malesef yok Madness Returns’ün. A noktasından B noktasına ulaşmak ve arada Harikalar Diyarı’na serpiştirilmiş hatıra parçalarını toplamakla geçiyor oyun. Bu elbette kötü bir şey değil ancak, dediğim gibi, biraz daha sürükleyici olabilse çok daha değişik tatlar verebilirmiş. Alice’in hezeyanlarını, krizlerini, içsel dünyasının nasıl parçalandığını oldukça güzel bir şekilde sunuyor ancak o ufak “Acaba sonra ne olacak?” hissini veren kısım gizlenmiş durumda.

Ama o müzikler yok mu… İlk oyunda da müziklerin başındaki adam olan Chris Vrenna, Madness Returns’te de adeta döktürmüş. Ana menü müziğinden başlayıp hikayede sizin yanınızda olan, sizi tekinsiz bir havaya sokan muhteşem eserlerde onun adı var. Sizi Harikalar Diyarı’na sokan en büyük etmenlerden birisi de bu müzikler, şarkılar. Muhteşem!

İlk oyunun en vurucu kısmı olan sürreal mekanlar ve inanılmaz atmosfer ise yerli yerinde duruyor. Unreal Engine 3 kullanan oyun size öyle bir dünya sunuyor ki içine düşmemek için kör olmak gerek. Rengarenk ormanlar, karabasan mekanik şehirler, ruh halinizi ters yüz eden “Dollhouse”, Kıyamet Vadi’si ve dahası ile Madness Returns, “Art Design” tanımını baştan yazıyor diyebilirim. Her mekanın ayrı bir havası var ve siz bunu ilk saniyede hissediyorsunuz. Tabii ki bölüm tasarımcıları da bu “çılgınlıktan” nasiplenmişler ve bize türlü türlü bölümler hazırlamışlar. Kah batan bir geminin dümeninde olacaksınız, kah kopuk bir oyuncak bebek kafası olacaksınız. Son 4-5 yılda çıkan neredeyse hiçbir oyunda bu kadar yaratıcı bölümler görmemiştim; bu konuda kesinlikle tam puanı hakediyor.

Possibly Related Posts:

• Prototype
• Football Manager 2009
• Need for Speed: Undercover
• Fifa 2009
• Command & Conquer: Red Alert 3

“Benim adım Alex Mercer, tüm bunların sorumlusu benim. Bana katil dediler, bir canavar ve terörist. Ben bunların hepsiyim…”

Herşey 1969 yılında İdoha’nın Hope kasabasında başladı. Adının tam zıttı bir şekilde bu şehirde tüm umutları öldürülecek gizli bir deney yapıldı. Yıllardır devletle çalışan GENTEK şirketi ve Blackwatch özel ordusu bu kabada yaratıkları tehlikeli bir genetik virüsü denediler. Virüs insanların genlerini mutasyona uğratıp onları birer akılsız zombi canavar karışımı yaratıklara çeviriyordu. Hope Idoha kontrolden çıkmıştı virüs herkesi dönüştürürken tek kişi bundan kurtuldu. Elizabeth Green adlı bu genç hipi kız başına geleceklerden habersizdi. Virüse tamamıyla direnmişti. Vücudunda hiçbir değişiklik yoktu. Genleri ise virüsü kabul edip onlarla ortak yaşam oluşturmuştu. Green dışında kontrolden çıkan Hope kasabası gizli bir operasyon sonucu Nükleer bombayla haritadan silindi. Devler bu gizli operasyonu ört pas etti ancak Blacklight adı verilen virüs yaşamaya devam etti. GENTEK’te çalışan birçok bilim adamı gibi Alex Mercer virüsle ilgili araştırmalar yapıyordu. Oyunun içinde zamanla öğreneceğimiz nedenlerden dolayı, Mercer virüsden etkilendi ve Zeus kod adlı müthiş silah haline geldi…
Klişe bir konu ama yaratıcı özellikler

Oyuna müthiş bir giriş videosuyla başlıyoruz. İzlediğim en iyi videolardan birisiydi diyebilirim. Oyunda yapılabilecek her şeyi özetliyor bu video. Ağzımız açık izliyoruz. Video bittikten sonra Blackmail virüsüyle etkilenmiş New York şehrini görüyoruz. Şehrin yüzde 60′ı salgından etkilenmiş. Her yer kargaşa içerisinde. Bu aslında oyunun ortası oluyor. Alex hemen her gücüne sahip. Oyun bu güçleri bize kullandırıp ağzımıza bir parmak bal çalıyor. Biraz etrafı dağıttıktan sonra, her şeyin en başına dönüyoruz. Bu sefer bir morgdayız. İki doktor sedyede yatan ceset üzerine konuşuyorlar. Adının Alex Mercer olduğunu söylüyorlar. Bu konuşma devam ederken ceset kalkıyor ve oradan kaçıyor. Ancak Alex hiçbir şey hatırlamadığını fark ediyor. Çok geçmeden yeni yeteneklerini keşfetmiş oluyor. Oyunun en farklı yönlerinden birisi de bu. Alex’in hafızasını yitirmiş olması klişe ama onu geri kazanma yolumuz çok yaratıcı. Alex’in vücudunu kaplayan virüs ona müthiş güçler veriyor. Bunlardan birisi de öldürdüğümüz insanların hafızlarını görmek. Zeus düşmanlarını emip tüketebiliyor. Bu mecazi anlamda değil cidden onları emiyor, hem onların yeteneklerini hem de hafızalarını kazanıyoruz. Hafıza kazanında çıkan kısa videolarla hikayeyi yavaş yavaş öğreniyoruz. Ancak bu videoların bazılarında rahatsız edici görüntüler var. Videoların yarısı gerçek insan görüntüleriyle hazırlanmış. Bunlar sonra oyunun görüntüleriyle birleştirilmiş ve ortaya ilginç bir ortam çıkmış. Ayrıca Alex’in beynindeki hafıza yollarını gördüğümüz özel bir menüye sahibiz. Buraya girdiğimiz zaman, videoları düzgün bir sıraya koyup tekrar izleyebiliyoruz. Alex bir kız kardeşi olduğunu fark ediyor onun yanına gidiyor böylece hikaye de başlamış oluyor. Prototype’ın oyun mantığı dev bir şehir haritası içinde dolaşıp istediğini yapmak. Kısacası olayı GTA 3 ve 4 tarzında. Alex bir süre sonra güçlerinin varlığını fark ediyor. Böylece oynanışta yavaş yavaş değişmeye başlıyor. Daha önce çok süper kahraman oyunu oynadık. Şehirler de dolaştık altını üstüne getirdik. Ama hiç bu kadar serbest ve ölümcül değildik. Zeus duvarlar da yürüyor, binadan binaya atlıyor, koca arabaları sanki gazete kağıdı gibi fırlatıyor…
İlk kez duvarda yürüdüğüm zaman aldığım zevki anlatamam bu ancak yaşanabilir. Üstelik bunu öyle gerçekçi bir şekilde yapmışlar ki, hiç de oyunda gibi hissetmiyorsunuz. Zeus’un vücudundaki virüs onu Venom’a benzer bir hale getiriyor. Güçlerimizi kullanırken etrafımızda siyah bir çeşit zift oluşuyor. Alex Terminator 2′deki T -1000 gibi vücudunu çeşitli silahlara dönüştürebiliyor. Bu konuda ilk aldığımız güç pençeler. Bir anda Wolverine’e dönüyoruz. İnsanları ikiye bölüyor ve parçalayabiliyoruz. Bir binanın tepesinden aşağıya atlıyoruz ve yerde ufak çapta bir delik açıyoruz. Gürültüyü gören insanlar ilk başta ne olduğunu anlamadan bize bakıyorlar. Ancak hikaye ilerleyip de virüs yayıldıkça insanlar bizi görünce kaçmaya ve korkmaya başlayacak. Her ne kadar kılıf uydurmuş olsalar da oyunun başlarında çok garip geliyor bu durum. Bir den duvara atlayıp tırmanıyorsunuz, gökdelenin tepesinden düşüyorsunuz adamlar sadece “abi iyi misin?” diye soruyor. Binadan binaya atlarken aşağıya düşüyorsun, oradan birisi “dikkat et kendine” diyor. Başlarda bu gerçekçiliği bozmuş. Hadi süper kahraman oyunlarında bu o kadar dikkat çekici olmuyor. Ne de olsa elini sallasan süper kahramana çarpan bir ortam. Her gün görüyorsun, bari biraz daha tepki verselerdi. Zeus’un Hulk’u andıran sorunları var. Bir bilim adamıyken, süper güçlü bir hale gelmiş. Ordu ise onu yakalayıp silah haline getirmek istiyor. Peşimiz de General Randall adlı psikopat bir general var. Tüm New York şehri karantinaya alınıyor ve askerlerin öncellikli hedefi biziz. Hulk’daki General Ross ve Bruce Banner olayı tekrarlanıyor…

Eskiden şehir de yaşamak sorundu

Alex Mercer

New York şehri dünyanın en kalabalık ve büyük şehirlerinden birisidir. Ancak bu şehir artık asla eskisi gibi olmayacak. Yapımcıların aklına gelen fikir bu şehirde, üstün güçleri olan bir adam olarak dolaşmak, her şeyi dağıtmak etrafın altını üstüne getirmek. Fragmanlarında bunu görmüştük. Oyunun giriş demosunda da bunlar vardı. Açıkçası bir satış taktiği olarak fragmanlarda oyunun özelliklerin abartılmasına alıştım. Ancak çok az oyunda fragmanda gördüğümüz her şeyi ve hatta daha fazlasını birebir yapabiliyoruz. Oyunun temelindeki kalabalık bir şehirde üstün güçlere sahip olma fikri, Prototype’da sonuna kadar yansıtılmış. Şehir gerçekten yaşıyor, insanlar dolaşıyorlar, trafik sıkışıyor. Bir şehirde görebileceğiniz ve canınızı sıkacak her şey var. Aşağı yukarı bir yıl önce Hulk filminin oyunu çıkmıştı. Bu oyunda tek iyi şey yine bu şekilde bir şehirde istediğiniz gibi dolaşmak, binadan binaya atlamak ve etrafı parçalamaktı. Ancak Prototype bu duyguyu doruğa ulaştırmış. Şehir hayatına uyuz olup da etrafı yıkmak isteyenler için oyun Nirvana olmuş. Baştaki eğitim bölümünde, süper güçlerin neler yapabileceği çok iyi anlatılmış. Oyunun başında geçireceğiniz ilk birkaç saat hayatınızdaki en büyük zevk olacak. Prototype’da bir seviye atlama sistemi var. Öldürdüğümüz herkes bize belirli bir tecrübe puanı veriyor. Ancak oyunun garip kısmı, hayatımızda tecrübe puanlarına bağlı. Öldürdüğümüz düşmanlardan kırmızı bir çeşit orb çıkıyor. Bu oyunun gerçekliğini biraz baltalasa da onları toplamak zorundayız. Yeterince tecrübe puanı alınca, çok geniş bir menüden kendimize yeni güçler seçiyoruz. İlk başlarda Core yazan güçleri seçmenizi tavsiye ederim. Çünkü bunlar ana güçler. 3-4 görevi bitirdikten sonra Alex tüm güçlerine sahip olmuş oluyor. Bundan sonra bize kalan bol bol tecrübe puanı alıp onu daha da geliştirmeye çalışmak. Sonuçta Zeus en üst gücüne ulaştığı zaman şehir bizim için oyuncak oluyor…
Alex ellerini pençeye, tek kolunu dev bıçağa ya da kırbaca, kollarını ise Hulk’u andıran dev kaslı kollara dönüştürebiliyor. Bunların her birini upgrade etmek mümkün. Bu silahlarımız daha ölümcül oluyor. Aksiyon ve özgürlük oyunun temelini oluşturuyor. Yapabileceklerimiz hayal gücümüzle sınırlı. Bir örnek vermek gerekirse, peşimizde helikopter ve ordu mu var. Sokaktaki insanları labut gibi devirerek hızlıca koşun, bir binanın tepesine zıplayın oradan devam edin binada koşmaya. Helikopterle aynı hizaya gelince, kolunuzu bıçağa çevirip helikopterin üzerine atlayın. Daha sonra helikopteri havada biçin. Aşağıya düşün onunla. Kolunuzu Hulk’dan esinlemiş kaslı hale getirin. Helikopter enkazını alıp, karşınızdaki tanklara fırlatın. Sorun kalmasın. Böyle bir sahneyi aksiyon filmlerinde bile zor görürüz. Oyunda GTA’daki gibi bir kırmızı alarm durumu var. Ancak bunun için sadece askerleri öldürmeniz lazım. Zombileri ve insanları öldürünce asker pek sallamıyor. Anlayacağınız pek bir benciller. Bu kaslı kollar ve dev bıçak sayesinde, koskoca tankları oyuncak gibi parçalayabiliyoruz. Benim favori silahım ise kırbaç oldu. Oyuna en renk katan silah olmuş. Kırbaç sayesinde, 50-60 metre uzağımızdaki insanları bile parçalayabiliyoruz. En güzeli ise uzaktaki eşyaları insanları ve araçları kendimize çekebiliyoruz. Peki, bu ne işe mi yarıyor? Onu da birazdan anlatacağım. Alex yaşamak ve XP almak için insanları tüketmek (consume) zorunda. Bunu şu şekilde yapıyoruz herhangi bir zombi ya da insanı yakalıyoruz. Daha sonra farenin sol tuşuna basıyoruz ve her silah için 3-4 tane farklı öldürme yöntemiyle insanları tüketiyoruz. Buradaki animasyon çok etkileyici olmuş. Şu yazımın üst kısımlarında bahsettiğim Venom olayını en iyi burada anlıyoruz. Zeus’un vücudundan siyah kollar çıkıyor insanı alıp tüketiyor. Böylece XP ve hakkımız doluyor. Ayrıca tükettiğimiz insanların kılığına girebiliyoruz. Oyundaki en yaratıcı özelliklerden birisi bu olmuş. Düşmandan kaçmak için bol bol kullanılması gereken bir güç bu. Özellikle dövüşler sırasında bunu çokça yapmanız lazım. Çünkü oyunun şöyle bir mantığı var. Biz ne kadar güçlenirsek düşman da daha çok güçleniyor. Mesela upgareden önce iki helikopterle mi geliyorlar. Bu sayı upgaredden sonra üç ve dörde çıkıyor. Ancak Alex bunlara karşı savunmasız değil. İki tane kalkanı da var. Birincisi oyunun yarısına kadar kullandığımız Zeus’un vücudundaki virüsün ortaya çıkarttığı dev bir şövalye kalkanı. Diğeri ise oyuna görsel olarak zevk veren bir vücut zırhı olmuş. Zeus’un tüm vücudu zırhla kaplanıyor ve çok karizmatik bir hal alıyor. Ancak zırh varken fazla uzağa zıplayamıyoruz, daha hantal bir hal alıyoruz…

Trafik derdine son!

Oyunda Freerun’a benzeyen bir sistem var. İstediğimiz gibi her binaya ve eşyaya tırmanıyoruz. Ayrıca binalardan binaya süzülme gücümüzde var. Bu gücü en son seviyeye getirince, Alex en uygun tabirle uçmaya başlıyor. Ancak ivmesini kaybedince hemen yere çakılıyor bunu iyi ayarlamak lazım. Yapımcılar koşma efektini çok gerçekçi yapmışlar. En az Mirror’s Edge kadar etkileyici. Freerun ise Assasin’s Creed ile yarışacak halde. Hatta Assassin deki bazı açı ve kontrol sorunlarını bu oyun çözmüş. Ancak sisteminde kendi sorunları var tabii. Upgardelerin hepsi bitince bir süre güce sahip oluyoruz. Gücümüzün zirvesinde olmanın kötü yanıysa, yine gücün kendisi olmuş. Peki, bu nasıl mı oluyor? Oyuncuyu simülasyon gibi onlarca tuşla uğraştırmak istemeyen yapımcılar, tek tuş olayına gitmiş. Bir tuşa basma şeklimiz süremiz ya da çeşitli tuş kombinasyonları farklı güçleri ortaya çıkartıyor. İşte bu da sorunun kendisi olmuş. Çünkü dövüş sırasında, hızlıca tuşlara basarken, çok alakasız güçler ortaya çıkabiliyor. En önemlisi acil bir yerden bir yere kaçmamız gerekirken, cam ve kapı eşikleri sorun çıkartıyor. Alex tavanlara tırmanamadığı için takla atıyor burada. Diyelim ki tam gökdelenin tepsine çıktınız kaçacaksınız, bir anda eşik çıktı. Zeus sağ olsun bir güzel takla atıyor. Bize düşmana yem ediyor. Assasin’s Creed’e benzeyen kısımlar sadece freerun değil. Alex’in tipinde de bir Altair özentiliği var. Sanki tek başına bir kahraman değilmiş de AC oynayıp gaza gelmiş bir insan gibi duruyor. Zeus, kot pantolon deri ceket ve sivri burun ayakkabı giyen ve anlaşılan modadan pek anlamayan birisi. Tamam bunları anladım dikkat çekmemek istiyor. Ama kostümdeki kapüşonun nedenini çözebilmiş değilim. Hiçbir işe yaramadığı gibi, bir çekiciliği de yok. Yapımcılar, sadece Alex’e saç modellemesi yapmaktan kurtulmuşlar o kadar. Oyunun yaşayan bir şehre sahip olduğunu daha önce yazmıştım. Prototype’ın en ilginç özelliği ise yaratıkları müthiş panik havası. Yıllarca şehre saldıran uzaylı ve dev yaratıkları izledik. Filmdekilerden bile daha müthiş bir panik havası yaratılmış. İnsanlar bir birlerini eziyor, arabalar bir birlerine çarpıyorlar. Herkes bir olay çıktığında kaçmak için uğraşıyor. Alex ne kadar müthiş güçlere de sahip olsa, yine de bu kadar büyük bir şehirde sadece tabanvay dolaşmak olmaz. Karakterimiz tank ve helikopterleri çalıp etrafta dolaşabiliyor ve düşmanların canını okuyabiliyor. Araçların kontrollerini yapımcılar iyi kotarmışlar. Genelde çoklu araçlı oyunlarda, araç kontrolleri saçma olurdu. Burada hem araçlar olması gerektiği gibi hareket ediyor hem de kontroller de sorun yok. Ancak tank ile giderken panik içindeki insanların, “gel beni ez bir” şeklinde önümüze atlaması çok saçma olmuş…
Her dev haritalı oyunda olduğu gibi Prototype’da da çeşitli yan görevler var. Bu tarz oyunların en büyük eksikliği yan görevlerin kendini tekrar etmesiydi. Yani her şey rutinleşiyordu bir süre sonra. Yapımcılar bu sorunu aşmak için şöyle bir çözüm bulmuşlar. Görevler belirli kategorilere sahip, en hızlı şekilde bir yere ulaşma, askeri üstte sızma gibi. Ancak her görevi aldığımızda, bu işi farklı yoldan yapıyoruz. Mesela bilgi toplamamız mı lazım, birisinde haritada farklı yerlerde olan adamları yakalayıp tüketmemiz lazım. Diğerinde, askeri üstse sızım oradaki insanları tüketip bilgileri almamız lazım. Hızlı ulaşmada ise, birinde binaya hızlıca çıkmamız lazımken, diğerinde ise binadan binaya hızlıca atlıyoruz. Türevi oyunlara göre bir artı özellik olmuş bu. Ancak yine de kendi rutinine sahip. Oyunun haritasına baktığımız zaman, mavi ve kırmızı bölgeler göreceğiz. Mavi bölgeler askerlere ait, kırmızılar ise salgının olduğu yerler. Giderek bu iki yerde büyüyor. Askeri bölgelere sızıp, önemli insanları tüketip güçlerimizi artırabiliyoruz. Alex kendi silah olduğu gibi askerlerinde silahlarını kullanabiliyor. Ancak bunların daha etkili olması için, önemli askerleri tüketmek lazım. Böylece araç kullanımı ve silah kullanımı daha önemli hale geliyor. İşimiz bittikten sonra ise bu üstleri yok etmemiz gerekiyor. Bu eğlenceli olduğu kadar da zor bir iş olmuş. Resmen koca bir orduyla çarpışıyoruz. Ancak üstte yok edince, askerlerin gücü azalıyor. Biz ise hatırı sayılır bir tecrübe puanı kazanıyoruz. Gelelim oyunun teknik özelliklerine. Grafik olarak Prototype öyle çok müthiş değil. Ancak sıradan bir oyunda sayılmaz. En çok uğraşılan şey patlama efektleri ve parçalanan cesetler olmuş. Şöyle bir sorun da var, oyunun en düşük grafikleri 6-7 sene önceki oyunlar gibi. Tüm grafik ayaları en yükseğe getirilirse daha bir göze hoş geliyor. Ayrıca bazı oyuncularda, düşük ayalar sorun çıkartırken yüksek ayalarda çok rahat bir oynanışla karşılaşmışlar. O yüzden şansınızı deneyin. Sesler ise 7+1 şeklinde kaydedilmiş halde. Ancak ben de nedense sesler çok kısık çıktı. Müzikler her ne kadar bazen yetersiz kalsa da genel olarak aksiyona uygun ve insanı bu konuda teşvik ediyor. Son söz olarak Prototype yazın en iyi aksiyon oyunu. Yılın ise en iyi oyunlardan birisi. Ancak başta vaat ettikleri gibi büyük bir devrim yapmadılar. Tabii ki kendi içlerinde birçok ufak devrim yapmışlar. Ancak günümüz oyuncusunun beklentileri çok yüksek. Aksiyon seven sevmeyen herkesin bu oyunu tecrübe etmesi lazım. Özellikle dövüş sahnelerinde yer yer giren yavaş çekimlerle oyun filmlere taş çıkartacak halde. Büyük şehirde yaşayan herkes stres atıp, şehrin dertlerinden kurtulmak için bu oyunu denemeli.
kaynak : www.trgamer.com

Possibly Related Posts:

• Alice: Madness Returns
• Football Manager 2009
• Need for Speed: Undercover
• Fifa 2009
• Command & Conquer: Red Alert 3

Oyunun ara yüzü yine aynı, pek bir değişiklik göremedim. Oyuna ilk başladığınızda transfer olabileceğiniz ligleri işaretleyip bu ligler içerisinden bir takım seçiyorsunuz. Hedefleri belirliyorsunuz, buna göre de kulüp size bir bütçe sunuyor. Elde edilen başarılar karşılığında oyuncuların alacağı primleri belirliyorsunuz. Tabii ki de hedeflere ulaşamadığınız takdirde takımdan kovulmanız kuvvetle muhtemel.

Gerçekte olduğu gibi, sıklıkla birçok kişi hakkında transfer dedikoduları ortaya atılıyor ve bu kişiler hakkında medyaya demeç veriyorsunuz. Yalnız bu oyunda medya büyük bir yer kaplıyor. Şampiyonlar ligi maçlarınızdan önce ya da liginizde oynayacağınız önemli maçlardan önce medya karşısına çıkıp onların ardı ardına sordukları soruları cevaplıyorsunuz. Tabii gelen soruya göre konuşmak istemezseniz de o soruyu cevaplamak istemeyebiliyorsunuz. Takdir size kalmış. Bu basın toplantılarının insanı sıkabileceğini de düşünen yapımcılar bir alternatif daha oluşturmuş. İsterseniz basın toplantılarına kendi yerinize yardımcınızı da yollayabiliyorsunuz.

Oyunculara yardımcı olması açısından oyuna katılan bir diğer özellik, kendi söylemimle, “trafik ışıkları” olmuş. İlk 11’i oluştururken sahaya yerleştirdiğiniz oyuncuların yanında yeşil sarı ve kırmızı noktalar oluşuyor. Yeşil nokta o oyuncunun kendi mevkisinde oynadığını gösteriyor, sarı nokta oyuncunun kendi mevkisinde değil de o mevkiye yakın bir yerde oynadığını gösterirken, kırmızı nokta ise oyuncunun tamamen kendi mevkisiyle alakasız bir yerde oynadığını gösteriyor.
FM 2009 Gerçekleri
FM’yi malum rakibinden ayıran en gerçekçi noktası ise, yabancı kısıtlaması ve kupa sistemi. Bu iki sistem de her ülkenin sistemine uygun. Yani mesela Türkiye’de ilk 11’de 6 yabancıdan fazla oyuncu oynatamıyorsunuz ve kupa sistemi de Fortis Türkiye Kupası gibi gruplu kupa sistemi.

Türk Milli Takımı olarak Avrupa kupasında elde ettiğimiz başarıyı göz ardında bulundurmayan yapımcılar, Türk futbolcuların özelliklerini ve değerlerini de arttırmışlar. Mesela geçen sene takımınızdan kovduğunuz birisi, bu sene takımınızın değişmez ismi olabiliyor.

Yapımcıların bir diğer vaadi ise, transfer sistemindeki düzeltmelerdi. Yani artık bir oyuncuyu almak için değerinin 2-3 katı bir bedel ödemek zorunda kalmayacaktık ve gerçekten bunu da başarmışlar. Bir oyuncuyu değerine yakın veya değerinin biraz üstünde alabiliyoruz. Tabii bazı oyuncular için futbolcuları, futbolcular için de oyuncuları değişilmez olabiliyor. Bir oyuncuyu transfer etseniz dahi o oyuncu takımınızı beğenmeyip sizi reddedebiliyor.

Gelelim oyunun bu sene sunduğu en büyük yenilik olan 3B sistemine. Açıkçası ben bu sistemi gördüğüm zaman 3B olduğundan şüphe ettim. FIFA Manager’ın 3B futbol sistemi bile o kadar kötü olmasına rağmen, Football Manager’ın devrim(!) niteliği taşıyan 3B sistemini 10’a katlar. Acaba bu sistem için kullandıkları oyun motoru ne? Bunu gerçekten çok merak ediyorum. Bana 7 yaşımda oynadığım bir atari oyununu hatırlattı. Acaba onun motorunu mu kullanmışlardır? Neyse ki verilmiş sadakamız varmış ki, yapımcılar devrim yaptık diyerek 2B gösterim sistemini komple oyundan silmemişler. Biraz hatalı da olsa hala 2B sistemimiz mevcut. Hatalı derken, öyle fazla büyük hatalar değil. Mesela sahada bazen oyuncuların isimlerinin bir kısmı yazılı kalıyor. Hatalar bu tarz küçük şeylerden ibaret.

Oyunun bir diğer sorunu, ilk 11’i kurduğumuz ekranda. Oyuncuları sahaya dizerken bir anda iki oyuncunuzdan yan yana iki tane oluyor. Haliyle sahada da 13 futbolcunuz varmış gibi duruyor. Neyse ki bu hata buradan öteye gidememiş. Yani sahaya yansıyan bir şey değil.

Oyunun yine kendine ait müzikleri yok. Siz kendi açacağınız müziklerle idare etmek zorunda kalıyorsunuz ve böyle olunca da maç esnasında sizin açtığınız müzikle taraftar sesleride birbirine karışıyor. Bu da rahatsız edici durumlara yol açabiliyor

Son Sözler
Oyun, yine her zamanki gibi efsaneye yakışır nitelikte olmuş. Oyunun sadece 3 temel eksiği var. Aslında iki eksiği, bir de fazlalığı desek daha doğru olur. Eksikleri, yukarıda da bahsettiğim gibi amblemsiz takımlar ve müzikler; fazlalığı ise devrim niteliği taşıyan 3B futbol sistemi olmuş. Fakat hala hayallerinizde bir takım yönetmek varsa, bu oyun, hayallerinizi bir nebze de olsa gerçeğe dönüştürebilir. Güzel oyunlu günler…

Possibly Related Posts:

• Alice: Madness Returns
• Prototype
• Need for Speed: Undercover
• Fifa 2009
• Command & Conquer: Red Alert 3

Oyunun grafikleri ilk başta gözüme hoş gözükse de sonradan çok rezil gelmeye başladı. Gölgelendirmeler fena değil; ama o gündüz aydınlığı tam bir felaket. Bazen artan güneş ışınları, hızlı gittiğinizden dolayı oluşan blurlanmayla birleşince ekranı neredeyse bembeyaz bir ışık kaplıyor ve yolu görmekte sıkıntı çekiyorsunuz. Ayrıca oyundaki blur efektinin de biraz abartılmış olduğunu söyleyebilirim. Tekrardan güneş ışınlarına dönecek olursak, olmayacak yerlerden sızan güneş ışınları da saçma sapan görüntülere neden olabiliyor.

Hasar modellemelerine de pek bir anlam veremedim. Arabanızın dikiz aynası bazen en ufak bir sürtünmenizle uçup giderken, bazen de bana mısın demiyor. O kadar kaza geçirmenize rağmen, bazen arabanın camları kırılmıyor, arabanın yan kısmını duvara çarptığınızda yan kısmında ya da arabayla takla attığınızda üst kısmında bir çizik bile olmayabiliyor. Yani hasar modellemeleri orta ile kötü sınıf arasında bir yerlerde. Tamam, hasar modellemelerini pek iyi yapamamışsınız, iyi de araba bir yarıştan sonra ya da bir kovalamacadan sonra; kısacası o an oynadığımız görevi geçtikten sonra niye “sıfır” haline geri dönüyor. Madem geri dönecek o zaman niye hasar modellemesi yapmışsınız.

Hayalet Şehir
Gelelim şehre. Bu nasıl bir şehir ya! Tamam geniş, güzel bir şehir; ama sokaktaki yürüyen vatandaştan vazgeçtim, bari biraz trafiği kalabalık tutun. Sadece High Way Battle yarışları var sizi bu açıdan tatmin edebilecek, gerisi boş. Bunu hem şehir olarak hem de alacağınız tat olarak söylüyorum. Yolda ilerlerken seyrek seyrek karşınıza çıkan arabalar harici, şehir, insana bir hayalet şehri andırıyor ve maalesef oyun bu konuda da vasatı geçememiş.

High Way Battle’dan biraz bahsedecek olursak; teke tek yarıştığınız ve öndekini geçip ona belli bir fark atmak zorunda olduğunuz ya da belli bir süre önünde kalmak zorunda olduğunuz bir yarış türü. Genel olarak bu yarışlar heyecanlı geçiyor. Yolunuzun üzerindeki bir sürü arabadan sıyrıla sıyrıla ilerlemeniz, milimetrik hesaplar yapmanız bir an olsun dikkatinizin yarıştan kopmamasını sağlıyor ve adrenalinizi doruk noktasına çıkartabiliyor. Bu mod haricinde klasik olarak polisten kaçma, polisten kaçarken belli bir kamu hasarı yaratma, klasik yarışlar, sprint gibi modlar da oyunda mevcut. Aslında polisten kaçma olayı da bir nebze olsun zevkli. Bir nebze diyorum, çünkü sokaklarda fazla arabanın olmaması maalesef buradan alacağınız zevki de baltalamış.

Normal yarışlar için söylemem gereken tek şey, yarışların son derece kolay olması. 14 saniye geriye düştüğünüz bir yarışı 8 saniye önde bile tamamlayabiliyorsunuz. Bu da oyunun daha çok kimlere hitap ettiğinin bir göstergesi bence.

Araç kontrolleri ilk başta sizi zorlayabiliyor; ama sonradan buna alışıyorsunuz. Aslında pek zor değil yani. Ama aracın ilk kalkış anları bana saçma geldi. Mesela kaza yaptınız ve arabayı yeniden kaldırmak için direksiyonu sağa ya da sola kırarak gaza bastığınızda, bir anda arabanın kontrolünü kaybedebiliyorsunuz. Aynı şey dönüşler için de geçerli. Bazen arabanın kontrolünü kaybedip olmayacak yönlere gidebiliyorsunuz.

Kaza anında hemen “R” tuşuna basıp arabanızı resetleyip yola devam mı etmek istiyorsunuz, bu oyunda inanın bu bile doğru çalışmıyor. Bazen arabayı resetlediğinizde, arabanız, resetlenmeden önceki aynı konuma geliyor. Yani hiçbir değişiklik olmuyor. Ama bu dediğim gibi bazen oluyor, öyle sıklıkla olan bir şey değil.

Oyunda Tab tuşuna basarak ya da GPS haritasına girip yarışmak istediğimiz yeri seçerek direkt yarışa giriyoruz. Yani yapımcılar bize yarış yerine gitme gibi bir imkan sunmamışlar, bu da oyunun bir diğer eksisi.

Oyunda bölüm geçtikçe “Driver Skill”leriniz (Sürücülük Yeteneği) artıyor. Yarışlardan kazandığınız paralarla yeni arabalar alabilir ya da arabanızı modifiye edebilirsiniz. Size tavsiyem, yapıştırma ve arabanızı boyama haricinde, modifiye anlamında pek geniş bir şey beklemeyin.

Gelelim Electronic Arts’ın genel olarak yaptığı en iyi şeye: Sesler. Doğrusu Sezar’ın hakkı Sezar’a. Electronic Arts, bazen ne kadar berbat oyunlar yapsa da, her zaman seslendirmeleri çok iyi yapmayı başarıyor. Arabaların çıkardıkları sesler oldukça gerçekçi ve arabadan arabaya değişiyor. Bilhassa yarışlardaki rakip arabaların yanından geçerken veya onlar sizin yanınızdan geçerken işitilen sesler, bazen size bir yarışın içerisinde olduğunuzu hatırlatan, belki de, tek şey oluyor.

Oyunun müzikleri istikrarsız olmuş. Yani bazen çok güzel bir müzik çalarken, bazense beni hoparlörün sesini kısmaya zorlayan müzikler çaldığı oldu. Maalesef müzik tercihi bu sefer pek iyi olmamış. Oyun, burada da bocalıyor.

Elveda
Yazımın başında da belirttiğim gibi, Electronic Arts, parlak oyun serilerine (!) resmen bir yenisini daha eklemiş durumda. Duyduğuma göre de Electronic Arts artık Need for Speed serisi için bir oyun yapmayacakmış. Orta sınıf grafikler, kaliteli seslendirme, kolay sayılabilir araç kontrolleri ve hayalet bir şehir. Bir zamanların en iyi oyun serisine böyle veda etmemiz, açıkçası beni üzdü. Ama ben NFS serisini Underground’daki, Most Wanted’daki haliyle hatırlamaya devam edeceğim. Güzel oyunlu günler…

Possibly Related Posts:

• Alice: Madness Returns
• Prototype
• Football Manager 2009
• Fifa 2009
• Command & Conquer: Red Alert 3

Yine Fifa 09’da kariyer moduda bulunuyor. Bu bölüm önceki Fifa serilerinde de bulunuyor. Kendinize göre istediğiniz bir takımı seçin ve daha sonra transferlerinizi yapabilir ya da reklam sözleşmesi imzalayabilirsiniz. Burada büyük takımları seçip başlayabilirsiniz ancak başarınız göre size diğer takımlardan da teklifler gelebiliyor. Tüm takımların lisanslı olması da diğer bir keyif.

Eski Fifa grafikleri de önceki oyunlarında pek öne çıkmıyordu; fakat Pes grafiklerinin bir üstünlüğü vardı. Orta derecede ki sistemlerde oynanabilen Fifa artık burada alışılagelmiş olan kalıplarına sığmıyor. En yüksek seviyede grafiklerde Fifa oynamak isterseniz eğer güzel bir sisteme ihtiyacınız olacak. Grafikler gerçekten iyi hazırlanmış. Stad görünümü, oyuncu modelleri, forma ve çimler hepsi değiştirilmiş. Eskisi gibi betona benzeyen çimler gitmiş yerine ise oyuncuların koşarken toprak kaldırdığı çimler gelmiş. Oyuncuların yüzleri daha gerçekçi hazırlanmış. Yine oyuncuların terlerine kadar görebilmemiz mümkün kılınmış. Oyuncular güçlerine göre ayrılmış. Bunu ikili mücadelelerde fark edebiliyorsunuz. Şut yapısı ise daha gerçekçi bir biçimde hazırlanmış. Uzaklardan çekilen şutlar ile gol atabiliyorsunuz. Bu kadar özellik olsa da sizlere PES kadar yeterli gelmeyebilir.

Diğer bölümlerde ise Bea Pro ve menajerlik kısımları bulunuyor. Menajerlik kısmında ise seçmiş olduğumuz takımı ince bir şekilde müdahale edebiliyoruz. Transfer, sponsor seçme, bütçe ayarları gibi ilgilenmemiz gereken unsurlar da yer alıyor. Bea Pro da ise seçilen bir oyuncuyu tüm maçlarda kontrol edebiliyoruz. Bu oyuncunun yapmış olduğu olumlu ya da olumsuz hareketleri maç kontrol ile kontrol edebiliyoruz. Topa kayma, şut yada pas yüzdesi gibi performansları artıp ya da azalabiliyor. Bea Pro seçeneği ile de sezon olarak oyunu oynayabilirsiniz.

Bir tane oyunucyu kontrol ederken de en fazla zevki Pro kamerasından alabilirsiniz. Bu kamera ayarlı iken oyunun açılış kısmında olduğu gibi oyuncuyu arka kısmında ki kameradan da görebilirsiniz. Eğer bunu istmezseniz kendinize göre kameraları ayarlayabilirsiniz.

Oyunun içeriğinde bulunan tüm takım ve oyuncular lisanslı olarak yer almaktadır. Oyunda bu kez topun asla balon gibi olmadığını göreceksiniz. Kendi takımınızı seçtikden sonra kadro ile taktik ekranı geliyor. Daha detaylı bir taktik ekranı göreceksiniz. Kanatları kullanma, hücümda pas verme ve savunma gibi özellikleri en ince detaylarına kadar istediğiniz gibi düzenleyebilir ve kendi futbol bilginize göre ayarlayabilirsiniz. Daha sonra kadronuzu belirleyin ve oyuna başlayın.

Possibly Related Posts:

• Alice: Madness Returns
• Prototype
• Football Manager 2009
• Need for Speed: Undercover
• Command & Conquer: Red Alert 3